Poradnia
psychologiczno-pedagogiczna

Terapia dzieci i młodzieży m.in. przy: agresji, impulsywności i nadpobudliwości, wycofaniu i nieśmiałości, zmienności nastroju, myślach i próbach samobójczych, trudnościach w nauce, problemach z koncentracją i fobiach szkolnych oraz trudnościach związanych z zaburzeniami rozwoju.

Pomoc psychologiczna może być skierowana do dzieci doświadczających

• trudności z rozpoznawaniem i regulowaniem emocji,
• lęku i napięcia,
• zachowań trudnych,
• problemów adaptacyjnych,
• trudności w relacjach,
• obniżonej samooceny,
• kryzysu związanego z chorobą, niepełnosprawnością lub zmianą sytuacji życiowej,
• trudności wynikających ze spektrum autyzmu, niepełnosprawności lub zaburzeń rozwojowych.

Konsultacje psychologiczne

Podczas konsultacji psycholog poznaje sytuację dziecka i rodziny, pomaga uporządkować obserwowane trudności oraz wskazuje możliwe kierunki dalszego wsparcia.

Diagnoza i opinia psychologiczna

Diagnoza może dotyczyć funkcjonowania poznawczego, emocjonalnego, społecznego i adaptacyjnego dziecka. Jej zakres ustalamy indywidualnie — zależy od celu zgłoszenia oraz możliwości dziecka.

Trening Umiejętności Społecznych pomaga dzieciom lepiej rozumieć sytuacje społeczne oraz rozwijać umiejętności potrzebne w kontaktach z innymi osobami.

• rozpoczynanie i kończenie rozmowy,
• słuchanie drugiej osoby,
• czekanie na swoją kolej,
• współpraca,
• proszenie o pomoc,
• odmawianie,
• rozpoznawanie emocji,
• radzenie sobie z przegraną i zmianą,
• rozwiązywanie konfliktów,
• respektowanie granic,
• rozumienie zasad społecznych.

TUS prowadzimy w małych grupach — uczestników dobieramy z uwzględnieniem wieku, potrzeb, możliwości komunikacyjnych oraz poziomu funkcjonowania. W aktualnej ofercie trening obejmuje cykl 12 spotkań.

Fizjoterapia służy wspieraniu rozwoju ruchowego, poprawie jakości ruchu oraz zwiększaniu możliwości funkcjonalnych dziecka. Obejmuje rehabilitację neurologiczną, a także terapię wad postawy, zaburzeń napięcia mięśniowego, ograniczeń ruchomości, deformacji, dolegliwości bólowych oraz trudności wynikających z chorób genetycznych, neurologicznych i ortopedycznych.

Przed rozpoczęciem terapii fizjoterapeuta ocenia sposób poruszania się dziecka, jego postawę, napięcie mięśniowe, zakresy ruchu, równowagę, koordynację oraz sposób wykonywania codziennych czynności. Na tej podstawie ustalamy indywidualne cele i plan postępowania.

Metody, które wykorzystujemy

• NDT-Bobath — wspieranie prawidłowych wzorców postawy i ruchu; terapeuta pomaga dziecku lepiej kontrolować ciało, zmieniać pozycje i wykorzystywać nowe umiejętności w codziennych aktywnościach.
• Metoda Vojty — określone pozycje i strefy stymulacji wywołujące odruchowe wzorce ruchowe; stosowana przy zaburzeniach rozwoju motorycznego i problemach neurologicznych, po kwalifikacji terapeuty.
• MEDEK — CME — dynamiczna metoda rozwijająca reakcje posturalne, równowagę i samodzielną kontrolę ciała; dziecko doświadcza stopniowo coraz mniejszego podparcia, co mobilizuje je do pracy przeciwko sile grawitacji.
• PNF — naturalne, wielopłaszczyznowe wzorce ruchowe poprawiające kontrolę motoryczną, koordynację, siłę mięśniową, stabilizację i funkcjonalne wykorzystanie ruchu.
• FITS — Funkcjonalna Indywidualna Terapia Skolioz i wad postawy: ocena całej sylwetki oraz ćwiczenia oddechowe, korekcyjne i stabilizacyjne ograniczające niekorzystne zmiany w kręgosłupie.
• Trójpłaszczyznowa terapia stóp — dla dzieci z nieprawidłowym ustawieniem stóp i kończyn dolnych: ocena funkcjonalna, techniki manualne, ćwiczenia oraz instruktaż dla rodziców.
• Osteopatia pediatryczna — holistyczna praca manualna uwzględniająca zależności między układem mięśniowo-szkieletowym, nerwowym i trzewnym; delikatne techniki dobierane do wieku i stanu zdrowia dziecka.
• Terapia czaszkowo-krzyżowa — łagodna terapia manualna zmniejszająca napięcia i poprawiająca równowagę w obrębie czaszki, kręgosłupa i kości krzyżowej.
• Terapia manualna i tkanek miękkich — poprawa ruchomości stawów i elastyczności tkanek, zmniejszanie nadmiernego napięcia mięśniowego oraz ograniczanie bólu i przeciążeń.
• Terapia stawów skroniowo-żuchwowych — poprawa funkcjonowania żuchwy, mięśni twarzy i struktur związanych z gryzieniem, żuciem, połykaniem, mówieniem i oddychaniem; często we współpracy z neurologopedą.
• Kinesiotaping — elastyczne taśmy wspierające pracę mięśni, stabilizację, korekcję ustawienia części ciała, redukcję obrzęku i świadomość czuciową.
• Elektrostymulacja funkcjonalna — dobrane impulsy elektryczne wspierające aktywację mięśni i poprawę funkcji ruchowej; wykonywana wyłącznie po kwalifikacji i z uwzględnieniem przeciwwskazań.
• Seryjne opatrunki gipsowe — stopniowe zwiększanie zakresu ruchu oraz ograniczanie przykurczów i deformacji; każdy opatrunek wykonywany indywidualnie, z regularną kontrolą specjalisty.
• Indywidualne wkładki IGLI — ocena ustawienia stóp i kończyn dolnych oraz dobór wkładek wspierających prawidłowe obciążanie stóp, stabilizację i jakość chodu.
• Masaż klasyczny i masaż Shantala — rozluźnienie napiętych mięśni, poprawa ukrwienia, świadomości ciała i komfortu dziecka; Shantala to delikatna forma przeznaczona przede wszystkim dla niemowląt i małych dzieci.

Prowadzimy również

Konsultacje fizjoterapeutyczne, ocenę wad postawy, rehabilitację neurologiczną oraz przygotowanie opinii fizjoterapeutycznych.

Terapia logopedyczna i neurologopedyczna obejmuje znacznie więcej niż naukę prawidłowej wymowy. Jej celem jest wspieranie dziecka w porozumiewaniu się, rozumieniu języka, rozwijaniu mowy oraz bezpiecznym wykonywaniu czynności związanych z jedzeniem, piciem i połykaniem.

Co oceniamy podczas diagnozy?

• sposób komunikowania się,
• rozumienie mowy,
• poziom rozwoju językowego,
• artykulację,
• budowę i sprawność narządów mowy,
• napięcie mięśniowe w obrębie twarzy i jamy ustnej,
• tor oddechowy,
• sposób przyjmowania pokarmów i płynów,
• funkcje gryzienia, żucia i połykania,
• gotowość do wprowadzenia AAC.

Na podstawie diagnozy ustalamy cele terapii oraz przekazujemy rodzicom zalecenia do codziennego wspierania dziecka.

Terapia neurologopedyczna

Skierowana przede wszystkim do dzieci, u których trudności w komunikacji, mowie lub przyjmowaniu pokarmów wynikają z zaburzeń neurologicznych, genetycznych lub uszkodzeń układu nerwowego.

Każde dziecko ma prawo do komunikacji — niezależnie od tego, czy mówi, czy potrzebuje innych sposobów porozumiewania się.

Grupa metod umożliwiających porozumiewanie się osobom niemówiącym lub mówiącym w sposób niefunkcjonalny — z użyciem gestów, znaków graficznych, symboli i aplikacji. Tworzymy indywidualny system i narzędzia komunikacji, rozwijamy słownik czynny i bierny oraz kompetencje społeczne dziecka. AAC obejmuje również fotografie, książki komunikacyjne, tablice, znaki przestrzenno-dotykowe oraz urządzenia i aplikacje z syntezą mowy.

Terapia AAC może obejmować

• ocenę aktualnego sposobu komunikowania się,
• rozpoznanie intencji komunikacyjnych dziecka,
• dobór odpowiedniego systemu,
• naukę dokonywania wyborów,
• rozwijanie umiejętności proszenia, odmawiania, komentowania i zadawania pytań,
• przygotowanie indywidualnych pomocy komunikacyjnych,
• wprowadzanie komunikacji wysokiej technologii,
• naukę modelowania AAC przez dorosłych,
• konsultacje i instruktaże dla rodziny oraz nauczycieli.

Celem terapii nie jest wyłącznie nauczenie dziecka obsługi symboli lub urządzenia. Najważniejsze jest stworzenie mu możliwości rzeczywistego wyrażania potrzeb, emocji, opinii i decyzji.

Usprawnianie małej motoryki — precyzyjnych ruchów dłoni i palców. Zaczynamy od prawidłowej postawy ciała i napięcia mięśniowego, a dopiero potem przechodzimy do przygotowania dłoni do precyzyjnych ruchów, nauki chwytu i pisania.

Pomagamy dzieciom, które mają m.in.:

• trudności z zadaniami grafomotorycznymi i manualnymi,
• zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej,
• niechęć do rysowania, malowania, wycinania czy nawlekania,
• trudności przy czynnościach samoobsługowych (ubieranie, sznurowanie butów, jedzenie),
• obniżone lub wzmożone napięcie mięśniowe,
• nadwrażliwość dotykową na faktury i materiały,
• szybkie męczenie się przy pisaniu i zadaniach precyzyjnych.

Podczas zajęć pracujemy nad

• stabilizacją barków i tułowia,
• zakresem ruchu kończyn górnych,
• koordynacją obu rąk,
• precyzją ruchów,
• siłą i sprawnością dłoni,
• chwytaniem i manipulowaniem przedmiotami,
• samoobsługą,
• grafomotoryką,
• wykorzystaniem ręki w komunikacji i codziennych aktywnościach.

Terapia zawsze opiera się na funkcjonalnych celach ważnych dla konkretnego dziecka — obejmuje również postawę ciała, stabilizację tułowia i obręczy barkowej, koordynację wzrokowo-ruchową, czucie oraz planowanie ruchu.

Terapeuta korzysta z wielu metod, by zapewnić dziecku warunki rozwoju dostosowane do jego potrzeb i możliwości.

• terapia dziecka z trudnościami i niepowodzeniami w nauce,
• diagnozowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych i aktualnego funkcjonowania,
• wsparcie dziecka z dysleksją,
• indywidualne plany terapeutyczne i wskazania do pracy w szkole i w domu,
• terapia dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością oraz z wadami wzroku,
• wspieranie rodziców i nauczycieli w rozwiązywaniu problemów dziecka.

Może obejmować pracę nad

• koncentracją i pamięcią,
• percepcją wzrokową i słuchową,
• analizą i syntezą,
• orientacją przestrzenną,
• grafomotoryką,
• czytaniem, pisaniem i liczeniem,
• planowaniem i organizacją działania,
• budowaniem motywacji do podejmowania wysiłku.

Zajęcia prowadzimy w sposób dostosowany do możliwości dziecka — bez porównywania go z innymi i bez wywierania nadmiernej presji.

Zajęcia z pedagogiem specjalnym wspierają rozwój poznawczy, społeczny, emocjonalny i funkcjonalny dziecka. Ich zakres zawsze zależy od poziomu funkcjonowania, wieku i indywidualnych potrzeb.

Podczas pracy rozwijamy między innymi

• koncentrację uwagi,
• pamięć,
• myślenie przyczynowo-skutkowe,
• rozumienie poleceń,
• orientację w schemacie ciała i przestrzeni,
• umiejętności matematyczne i językowe,
• gotowość szkolną,
• organizację działania,
• komunikację,
• samodzielność,
• umiejętności społeczne,
• wykorzystywanie zdobytej wiedzy w codziennym życiu.

Diagnoza pedagogiczna

Służy określeniu mocnych stron dziecka, występujących trudności, aktualnego poziomu umiejętności oraz obszarów wymagających wsparcia. Może obejmować obserwację funkcjonalną, ocenę rozwoju poznawczego, umiejętności szkolnych, percepcji, pamięci, koncentracji, sprawności grafomotorycznej i sposobu uczenia się.

Zajęcia rewalidacyjne wspierają rozwój dziecka z niepełnosprawnością w obszarach, które są dla niego najważniejsze z punktu widzenia codziennego funkcjonowania.

• rozwijanie komunikacji,
• usprawnianie procesów poznawczych,
• wspieranie percepcji wzrokowej i słuchowej,
• doskonalenie koordynacji wzrokowo-ruchowej,
• rozwój samodzielności,
• orientację w otoczeniu,
• rozwijanie umiejętności społecznych,
• kompensowanie trudności wynikających z niepełnosprawności.

Cele dobieramy indywidualnie, koncentrując się na umiejętnościach, które mają rzeczywiste znaczenie dla jakości życia dziecka.

Terapia zajęciowa wykorzystuje celowe, praktyczne aktywności do rozwijania samodzielności i uczestnictwa dziecka w życiu codziennym.

• ubieranie i rozbieranie się,
• jedzenie i przygotowywanie prostych posiłków,
• czynności higieniczne,
• organizowanie miejsca pracy,
• wykonywanie prostych obowiązków,
• planowanie kolejnych etapów zadania,
• bezpieczne korzystanie z przedmiotów,
• podejmowanie aktywności społecznych i rekreacyjnych.

Ważne jest nie tylko to, co dziecko potrafi wykonać podczas terapii, ale przede wszystkim to, czy może wykorzystać daną umiejętność w domu, szkole i innych miejscach.

Terapia ma postać ukierunkowanej zabawy z użyciem huśtawek, hamaków, piłek i trampolin. Cel to poprawa integracji między zmysłami w układzie nerwowym — usprawniamy m.in. motorykę małą i dużą, koordynację wzrokowo-ruchową oraz rozwój mowy.

Kiedy warto przyjść?

Integracja sensoryczna to proces, dzięki któremu układ nerwowy odbiera, porządkuje i wykorzystuje informacje docierające z otoczenia oraz z własnego ciała. Trudności w tym obszarze mogą objawiać się nadmierną wrażliwością lub niedostateczną reakcją na bodźce, unikaniem dotyku, dźwięków albo ruchu, ciągłym poszukiwaniem intensywnych wrażeń, problemami z równowagą, koordynacją, planowaniem ruchu, koncentracją lub regulacją emocji.

Diagnoza integracji sensorycznej

Obejmuje wywiad z rodzicami, obserwację kliniczną, ocenę reakcji dziecka na różne bodźce oraz — gdy jest to możliwe i zasadne — odpowiednie próby i narzędzia diagnostyczne. Celem jest rozpoznanie sposobu przetwarzania bodźców oraz określenie, czy obserwowane trudności mogą wynikać z zaburzeń procesów integracji sensorycznej. Po zakończeniu diagnozy rodzice otrzymują omówienie wyników oraz zalecenia dotyczące dalszego postępowania.

Terapia SI wspiera rozwój

• świadomości własnego ciała,
• równowagi i koordynacji,
• planowania motorycznego,
• kontroli posturalnej,
• regulacji poziomu pobudzenia,
• koncentracji,
• tolerowania bodźców,
• samodzielności w codziennych czynnościach.

Proces terapeutyczny wykorzystujący muzykę i jej elementy (rytm, melodię, tempo, brzmienie) do wspierania całościowego rozwoju dziecka — poprzez improwizację, śpiew, granie i słuchanie.

Cele terapii:

• poprawa naśladowania, skupienia i przetwarzania informacji,
• rozwój komunikacji werbalnej i niewerbalnej,
• rozwój społeczny — nawiązywanie i podtrzymywanie relacji w grupie,
• wspieranie rozwoju emocjonalnego i radzenia sobie ze stresem,
• usprawnianie motoryki małej i dużej.

Rzetelna diagnoza pomaga zrozumieć przyczyny trudności dziecka, określić jego mocne strony i zaplanować właściwe formy pomocy.

• diagnoza integracji sensorycznej,
• diagnoza logopedyczna i neurologopedyczna,
• diagnoza pedagogiczna,
• diagnoza psychologiczna w zakresie wynikającym z potrzeb dziecka,
• ocena funkcjonalna rozwoju ruchowego,
• konsultacje dotyczące wad postawy,
• ocena potrzeb w zakresie AAC,
• konsultacje osteopatyczne,
• konsultacje fizjoterapeutyczne,
• ocena sposobu jedzenia, picia i połykania,
• diagnoza funkcjonalna na potrzeby planowania terapii.

W zależności od rodzaju diagnozy rodzice mogą otrzymać ustne omówienie wyników, zalecenia lub pisemną opinię. Celem diagnozy nie jest przypisanie dziecku etykiety — jest nim możliwie dokładne poznanie jego potrzeb i wskazanie sposobów wsparcia, które można zastosować podczas terapii, w domu oraz w placówce edukacyjnej.

Na wniosek rodziców przygotowujemy opinie dotyczące funkcjonowania dziecka w obszarze objętym diagnozą.

Dokument może zawierać

• opis zastosowanych metod diagnostycznych,
• charakterystykę funkcjonowania dziecka,
• jego mocne strony,
• opis obserwowanych trudności,
• wnioski z diagnozy,
• zalecenia do terapii,
• wskazówki dla rodziców, nauczycieli i innych specjalistów.

Rodzice są ważną częścią procesu terapeutycznego. To oni najlepiej znają swoje dziecko i każdego dnia obserwują jego zachowanie w naturalnych sytuacjach.

Podczas konsultacji

• omawiamy rozwój i funkcjonowanie dziecka,
• pomagamy zrozumieć przyczyny określonych trudności,
• ustalamy priorytety terapeutyczne,
• przekazujemy wskazówki do pracy w domu,
• uczymy bezpiecznego wykonywania zaleconych ćwiczeń,
• pomagamy dobrać sposób komunikacji,
• wspólnie analizujemy postępy,
• w razie potrzeby wskazujemy dalsze kierunki diagnozy lub leczenia.

Zależy nam, aby rodzic nie pozostawał jedynie obserwatorem terapii, ale rozumiał jej cele i wiedział, jak wspierać dziecko w codziennym życiu.