Jak pomagamy

W sposób szczególny specjalizujemy się w pracy z dziećmi z niepełnosprawnością sprzężoną, czyli takimi, u których współwystępują co najmniej dwa rodzaje niepełnosprawności.

Mogą to być na przykład połączenia

• niepełnosprawności ruchowej i intelektualnej,
• niepełnosprawności intelektualnej i wzrokowej,
• niepełnosprawności ruchowej i zaburzeń komunikacji,
• niepełnosprawności intelektualnej i autyzmu,
• zaburzeń neurologicznych z trudnościami sensorycznymi, ruchowymi lub poznawczymi.

Takie dzieci często potrzebują wsparcia wielu specjalistów jednocześnie. Trudności w jednym obszarze wpływają na pozostałe: ograniczenia ruchowe mogą utrudniać komunikowanie się, problemy sensoryczne mogą zmniejszać gotowość do nauki, a brak skutecznego sposobu porozumiewania się może prowadzić do frustracji i zachowań trudnych. Dlatego patrzymy na dziecko całościowo — nie dzielimy go na oddzielne „problemy”, lecz staramy się zrozumieć, jak poszczególne trudności wzajemnie na siebie oddziałują.

Wspieramy dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym, znacznym i głębokim.

Zakres pracy dostosowujemy do indywidualnego poziomu funkcjonowania. Dla jednego dziecka ważnym celem może być nauka rozpoznawania symboli i wykonywania prostych poleceń, dla innego sygnalizowanie potrzeb, wybieranie pomiędzy dwiema możliwościami lub aktywne uczestniczenie w czynnościach samoobsługowych.

W codziennej pracy rozwijamy między innymi

• komunikację,
• rozumienie otoczenia,
• orientację w planie dnia,
• sprawczość i dokonywanie wyborów,
• samoobsługę,
• umiejętności społeczne,
• bezpieczeństwo,
• możliwie największą samodzielność.

Nie porównujemy dzieci ze sobą. Postęp mierzymy zmianą w życiu konkretnego dziecka, nawet jeśli dla innych osób jest ona bardzo niewielka.

Pomagamy dzieciom, których możliwości ruchowe są ograniczone przez mózgowe porażenie dziecięce, choroby genetyczne, uszkodzenia układu nerwowego, wady rozwojowe, choroby nerwowo-mięśniowe lub inne zaburzenia.

Wspieramy je w rozwijaniu

• kontroli głowy i tułowia,
• stabilności pozycji,
• zmiany ułożenia ciała,
• sięgania i chwytania,
• przemieszczania się,
• stania i chodzenia,
• obsługi sprzętu wspomagającego,
• możliwie aktywnego udziału w codziennych czynnościach.

Ruch nie jest dla nas celem oderwanym od życia. Pracujemy po to, aby dziecko mogło łatwiej komunikować się, bawić, uczyć, dokonywać wyborów i uczestniczyć w życiu rodziny oraz grupy.

Wychodzimy z założenia, że brak mowy nie oznacza braku myśli, emocji ani potrzeb.

Pomagamy dzieciom, które

• nie mówią,
• posługują się pojedynczymi słowami,
• mają mowę niezrozumiałą dla otoczenia,
• nie potrafią samodzielnie inicjować kontaktu,
• mają trudności w rozumieniu języka,
• potrzebują komunikacji alternatywnej i wspomagającej (AAC).

Wspólnie z dzieckiem i jego rodziną szukamy sposobu komunikowania się najlepiej dopasowanego do jego możliwości. Może to być gest, spojrzenie, symbol, fotografia, książka komunikacyjna, znak dotykowy lub urządzenie z syntezą mowy. Najważniejsze jest to, aby dziecko mogło nie tylko prosić, ale również odmawiać, komentować, wybierać, wyrażać emocje i wpływać na swoje otoczenie.

Wspieramy dzieci z rozpoznaniami neurologicznymi, które wpływają na ich rozwój ruchowy, poznawczy, sensoryczny lub komunikacyjny.

Są wśród nich dzieci między innymi z

• mózgowym porażeniem dziecięcym,
• padaczką,
• wodogłowiem,
• uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego,
• chorobami nerwowo-mięśniowymi,
• następstwami niedotlenienia,
• zaburzeniami napięcia mięśniowego,
• trudnościami w kontroli postawy i ruchu.

W takich sytuacjach szczególnie ważna jest współpraca specjalistów oraz uważna obserwacja stanu dziecka. Cele terapii dobieramy z uwzględnieniem jego zdrowia, możliwości, bezpieczeństwa oraz aktualnej kondycji.

Pracujemy również z dziećmi z zespołami genetycznymi, chorobami rzadkimi oraz schorzeniami, których obraz jest złożony i nie zawsze mieści się w typowych schematach rozwojowych.

Takie dzieci mogą jednocześnie doświadczać trudności ruchowych, sensorycznych, poznawczych, komunikacyjnych i zdrowotnych.

Nie koncentrujemy się wyłącznie na nazwie rozpoznania. Staramy się poznać konkretne dziecko: jego mocne strony, sposób reagowania, potrzeby i możliwości uczestniczenia w codziennym życiu.

Pomagamy dzieciom, których rozwój i codzienne funkcjonowanie są obciążone przewlekłą chorobą, częstymi hospitalizacjami, leczeniem, zabiegami lub ograniczeniami wynikającymi ze stanu zdrowia.

Dostosowujemy tempo pracy, poziom wysiłku i organizację dnia do aktualnych możliwości dziecka. Uwzględniamy zmienność samopoczucia, zmęczenie, ból, przyjmowane leki oraz zalecenia medyczne.

Ważne jest dla nas nie tylko rozwijanie umiejętności, ale również zapewnienie poczucia bezpieczeństwa, przewidywalności i akceptacji.

Wspieramy dzieci, które osiągają kolejne etapy rozwoju później niż ich rówieśnicy lub rozwijają się nierównomiernie.

Trudności mogą dotyczyć

• motoryki dużej i małej,
• komunikacji i mowy,
• rozumienia,
• koncentracji,
• zabawy,
• relacji społecznych,
• samoobsługi,
• przetwarzania bodźców.

Wczesne rozpoznanie potrzeb i odpowiednio dobrane wsparcie pozwalają lepiej wykorzystać potencjał dziecka oraz ograniczyć skutki narastających trudności.

Pomagamy dzieciom w spektrum autyzmu, w tym również tym, u których autyzm współwystępuje z niepełnosprawnością intelektualną, ruchową, sensoryczną lub zaburzeniami komunikacji.

W zależności od potrzeb wspieramy

• komunikację,
• rozumienie sytuacji społecznych,
• regulację emocji,
• elastyczność zachowania,
• radzenie sobie ze zmianą,
• rozwój zabawy,
• relacje z innymi,
• samodzielność,
• organizację otoczenia i planu dnia.

Nie dążymy do tłumienia wszystkich zachowań odmiennych. Staramy się przede wszystkim zrozumieć ich funkcję i pomóc dziecku skuteczniej komunikować potrzeby, radzić sobie z przeciążeniem oraz bezpiecznie uczestniczyć w życiu społecznym.

Wspieramy dzieci, które reagują na bodźce w sposób utrudniający codzienne funkcjonowanie.

Mogą one

• unikać dotyku, hałasu lub ruchu,
• źle tolerować określone ubrania i faktury,
• mieć trudności z myciem, czesaniem lub jedzeniem,
• intensywnie poszukiwać ruchu i nacisku,
• szybko się przeciążać,
• mieć trudności z koncentracją,
• reagować silnymi emocjami w nowych sytuacjach.

Celem pracy nie jest przyzwyczajenie dziecka do wszystkiego za wszelką cenę. Pomagamy mu lepiej regulować reakcje, zwiększać komfort oraz znajdować sposoby radzenia sobie z trudnymi bodźcami.

Pomagamy dzieciom z niepełnosprawnością wzrokową oraz z trudnościami w funkcjonalnym wykorzystywaniu wzroku, w tym z korowymi zaburzeniami widzenia.

Dziecko może widzieć światło, kolor lub ruch, ale mieć trudność z rozpoznawaniem osób, przedmiotów, symboli lub z odnajdywaniem ich w złożonym otoczeniu.

Wspieramy między innymi

• kierowanie uwagi wzrokowej,
• lokalizowanie bodźców,
• śledzenie,
• przenoszenie spojrzenia,
• rozpoznawanie obiektów,
• koordynację wzrokowo-ruchową,
• orientację w przestrzeni,
• dobór materiałów o odpowiednim kontraście i stopniu złożoności.

W razie potrzeby łączymy pracę wzrokową z komunikacją AAC, fizjoterapią, edukacją i terapią ręki.

Wspieramy dzieci, które mają trudności z:

• gryzieniem,
• żuciem,
• połykaniem,
• piciem,
• przyjmowaniem pokarmów o różnej konsystencji,
• tolerowaniem dotyku w obrębie twarzy i jamy ustnej,
• rozszerzaniem repertuaru posiłków,
• utrzymaniem prawidłowej pozycji podczas karmienia.

W takich sytuacjach potrzebne może być wspólne działanie neurologopedy, fizjoterapeuty i terapeuty integracji sensorycznej. Najważniejsze pozostają bezpieczeństwo, komfort dziecka oraz szacunek dla jego sygnałów. Nie opieramy pracy na zmuszaniu do jedzenia.

Pomagamy dzieciom, które doświadczają lęku, napięcia, trudności adaptacyjnych, problemów w relacjach lub silnych reakcji emocjonalnych.

Wspieramy je w

• rozpoznawaniu emocji,
• komunikowaniu potrzeb,
• budowaniu poczucia bezpieczeństwa,
• radzeniu sobie ze zmianą,
• rozwijaniu relacji,
• respektowaniu granic,
• szukaniu bezpiecznych sposobów wyrażania napięcia,
• zwiększaniu poczucia własnej wartości.

Zachowanie traktujemy jako informację. Zanim zaczniemy je zmieniać, staramy się zrozumieć, co dziecko chce poprzez nie zakomunikować i jakie potrzeby pozostają niezaspokojone.

Obejmujemy wsparciem również dzieci i młodzież z głęboką niepełnosprawnością intelektualną realizujące indywidualne lub zespołowe zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze.

W pracy koncentrujemy się przede wszystkim na

• budowaniu kontaktu,
• rozwijaniu świadomości własnego ciała,
• sygnalizowaniu potrzeb i emocji,
• komunikacji,
• stymulacji wielozmysłowej,
• aktywności ruchowej,
• podejmowaniu prostych wyborów,
• uczestniczeniu w codziennych sytuacjach,
• zwiększaniu komfortu i jakości życia.

Każda reakcja dziecka może mieć znaczenie. Spojrzenie, zmiana napięcia, ruch, gest, uśmiech lub wokalizacja mogą stać się początkiem komunikacji i budowania relacji.

Zapewniamy dzieciom specjalistyczną rehabilitację i terapię prowadzoną przez interdyscyplinarny zespół. Zakres pomocy dobieramy indywidualnie, uwzględniając stan zdrowia, możliwości funkcjonalne, sposób komunikowania się, profil sensoryczny oraz aktualne potrzeby rozwojowe dziecka.

Wsparcie może obejmować

• fizjoterapię,
• terapię logopedyczną i neurologopedyczną,
• komunikację alternatywną i wspomagającą AAC,
• integrację sensoryczną,
• terapię widzenia,
• terapię pedagogiczną,
• terapię ręki,
• terapię zajęciową,
• zajęcia rewalidacyjne,
• wsparcie psychologiczne,
• Trening Umiejętności Społecznych,
• muzykoterapię, arteterapię i ceramikę,
• dogoterapię, hipoterapię i inne zajęcia z udziałem zwierząt,
• terapię w wodzie,
• stymulację bazalną i polisensoryczną.

Fizjoterapia oraz terapie wymagające pracy nad indywidualnymi funkcjami prowadzone są przede wszystkim w formule indywidualnej. Wybrane zajęcia mogą odbywać się również w małych, odpowiednio dobranych grupach, jeżeli ich celem jest rozwijanie komunikacji, relacji, współdziałania lub umiejętności społecznych.

Terapia, która ma znaczenie w codziennym życiu

Nie koncentrujemy się wyłącznie na poprawnym wykonaniu ćwiczenia. Pracujemy nad tym, aby dziecko mogło wygodniej i bezpieczniej zmieniać pozycję, skuteczniej się komunikować, samodzielnie dokonywać wyborów, aktywniej uczestniczyć w posiłku i samoobsłudze, lepiej regulować emocje i reakcje sensoryczne, rozwijać zabawę i relacje oraz wykorzystywać zdobywane umiejętności poza gabinetem.

Współpraca specjalistów

Rozwój dziecka nie przebiega w oddzielnych obszarach. Ruch wpływa na komunikację, przetwarzanie bodźców na koncentrację, a możliwość wyrażania potrzeb na zachowanie i emocje. Dlatego nasi terapeuci i pedagodzy wymieniają obserwacje oraz wspólnie planują kierunki pracy — pozwala to unikać przypadkowego mnożenia zajęć.

Prowadzimy Niepubliczne Przedszkole Terapeutyczne Ooniwerek oraz Niepubliczną Terapeutyczną Szkołę Podstawową Ooniwerek. Realizujemy zadania edukacyjne wynikające z obowiązujących przepisów i dokumentacji dziecka, tworząc warunki dostosowane do jego możliwości ruchowych, poznawczych, komunikacyjnych, sensorycznych i zdrowotnych.

Edukacja terapeutyczna nie oznacza obniżania oczekiwań ani rezygnacji z rozwoju. Oznacza poszukiwanie takiej drogi, dzięki której dziecko może rzeczywiście uczestniczyć w nauce.

Wykorzystujemy między innymi

• indywidualizację sposobu przekazywania treści,
• komunikację AAC,
• pomoce sensoryczne i wizualne,
• sprzęt wspierający pozycjonowanie i aktywność,
• strukturę czasu i przestrzeni,
• naukę poprzez działanie i doświadczenie,
• edukację funkcjonalną,
• dostosowanie tempa pracy,
• systematyczne utrwalanie umiejętności w naturalnych sytuacjach.

Nauka, terapia i codzienność

Edukacja nie kończy się przy stoliku, a terapia nie kończy się po wyjściu z gabinetu. Dziecko rozwija komunikację podczas posiłku, samodzielność podczas ubierania, umiejętności społeczne w zabawie, a orientację w przestrzeni podczas poruszania się po placówce. W codziennym planie łączymy cele edukacyjne, terapię indywidualną i grupową, rozwijanie samoobsługi, komunikację, aktywność ruchową, uczestnictwo społeczne, odpoczynek i regulację sensoryczną oraz zabawę.

Edukacja funkcjonalna

Uczymy między innymi komunikowania potrzeb i decyzji, korzystania z planu dnia, jedzenia i picia, ubierania się i czynności higienicznych, przygotowywania prostych posiłków, orientowania się w otoczeniu, wykonywania prostych obowiązków, bezpiecznego zachowania, korzystania z przedmiotów codziennego użytku oraz uczestniczenia w życiu grupy. Dla jednego dziecka sukcesem będzie samodzielne przygotowanie posiłku, dla innego — świadomy wybór jego składnika, podanie ręki, skierowanie spojrzenia lub zakomunikowanie „tak” albo „nie”.

Zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze

Wsparciem obejmujemy także dzieci i młodzież z głęboką niepełnosprawnością intelektualną realizujące indywidualne lub zespołowe zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze. Praca koncentruje się na budowaniu kontaktu, rozwijaniu świadomości własnego ciała, komunikowaniu komfortu i potrzeb, stymulacji wielozmysłowej, aktywności ruchowej, podejmowaniu prostych wyborów oraz rozwijaniu relacji.

Pierwsze lata życia są czasem intensywnego rozwoju układu nerwowego, komunikacji, ruchu, relacji i poznawania świata. Im wcześniej zauważymy trudności i rozpoczniemy odpowiednio dobrane wsparcie, tym większą mamy możliwość wzmacniania potencjału dziecka.

W ramach Niepublicznej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej Ooniwerek realizujemy zajęcia WWR dla dzieci posiadających opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju.

Pomoc może obejmować

• fizjoterapię,
• wsparcie psychologiczne,
• terapię pedagogiczną,
• logopedię i neurologopedię,
• AAC,
• integrację sensoryczną,
• terapię widzenia,
• terapię ręki,
• rozwijanie funkcji poznawczych i społecznych,
• konsultacje i instruktaż dla rodziców.

Najpierw poznajemy dziecko

Nie rozpoczynamy od gotowego zestawu ćwiczeń. Analizujemy dokumentację, rozmawiamy z rodzicami i obserwujemy funkcjonowanie dziecka: w jaki sposób nawiązuje kontakt, jak komunikuje potrzeby, jak się porusza, jak reaguje na bodźce, jak się bawi, co je interesuje, które czynności są dla niego trudne i co pomaga mu czuć się bezpiecznie. Na tej podstawie określamy cele — program modyfikujemy wraz z rozwojem dziecka.

WWR obejmuje również rodzinę

Wyjaśniamy, czego dziecko aktualnie potrzebuje, jak odczytywać jego sygnały, jak wspierać komunikację, jak organizować zabawę i codzienne sytuacje, jak bezpiecznie pomagać w aktywności ruchowej, jak ograniczać przeciążenie sensoryczne i jak wykorzystywać naturalne okazje do nauki. Nie chcemy zamieniać domu w gabinet terapeutyczny — pokazujemy rozwiązania, które można włączyć w zwykły rytm dnia.

Rodzice dzieci z niepełnosprawnością i przewlekłą chorobą każdego dnia mierzą się z zadaniami, których często nie widać z zewnątrz. Organizują leczenie, terapię, edukację i opiekę, podejmują trudne decyzje, analizują dokumenty, szukają specjalistów i próbują godzić potrzeby wszystkich członków rodziny.

Rodzicom i opiekunom oferujemy

• konsultacje ze specjalistami,
• omawianie postępów i trudności,
• wyjaśnianie celów terapii,
• praktyczne wskazówki do codziennych sytuacji,
• wsparcie we wprowadzaniu AAC,
• instruktaż dotyczący bezpiecznego wspierania rozwoju ruchowego,
• pomoc w rozumieniu zachowania i potrzeb dziecka,
• warsztaty, szkolenia i spotkania tematyczne,
• możliwość wymiany doświadczeń z innymi rodzinami.

Rodzic jako partner

Rodzice posiadają wiedzę o dziecku, której nie zastąpi nawet najlepiej przeprowadzona diagnoza. Wiedzą, co je uspokaja, jak sygnalizuje ból, czego się obawia, co je interesuje i w jakich sytuacjach pokazuje najwięcej swoich możliwości. Dlatego traktujemy ich jako partnerów procesu. Jednocześnie nie oczekujemy, że rodzic stanie się terapeutą własnego dziecka — w domu nadal powinien mieć przede wszystkim przestrzeń na bycie mamą, tatą lub opiekunem.

Więcej przestrzeni na życie rodzinne

Zapewnienie dziecku bezpiecznej, specjalistycznej opieki i edukacji może ułatwić rodzicom organizowanie codziennego życia, powrót do aktywności zawodowej, dbanie o pozostałych członków rodziny oraz podtrzymywanie relacji społecznych. Nie rozwiązuje to wszystkich trudności, ale może zmniejszać poczucie osamotnienia. Chcemy, aby rodzina wiedziała, że nie musi mierzyć się ze wszystkim sama.

Dzieci z niepełnosprawnością nie powinny funkcjonować obok społeczeństwa. Są jego częścią — mają prawo do edukacji, relacji, przyjaźni, uczestnictwa w kulturze, aktywności w przestrzeni publicznej oraz podejmowania decyzji na miarę swoich możliwości.

Organizujemy i wspieramy

• wyjścia do miejsc publicznych,
• wydarzenia rodzinne i integracyjne,
• spotkania z lokalną społecznością,
• wycieczki i aktywności rekreacyjne,
• wydarzenia sportowe i kulturalne,
• prezentowanie osiągnięć dzieci,
• działania edukacyjne dotyczące niepełnosprawności,
• inicjatywy pokazujące możliwości i potrzeby naszych podopiecznych.

Oswajamy, nie ukrywamy

Zmiana świadomości społecznej zaczyna się od spotkania. Od zobaczenia dziecka nie tylko przez pryzmat diagnozy, wózka, braku mowy czy nietypowego zachowania. Pokazujemy, że dziecko z niepełnosprawnością ma własny charakter i zainteresowania, może komunikować się na różne sposoby, potrzebuje relacji i przynależności, ma prawo do wyboru i sprzeciwu, może się uczyć, rozwijać i odnosić sukcesy — i nie powinno być definiowane wyłącznie przez swoje ograniczenia.

Budujemy środowisko dostępne dla wszystkich

Integracja nie polega wyłącznie na obecności dzieci z niepełnosprawnością w tej samej przestrzeni co inni. Prawdziwe uczestnictwo wymaga dostępności — nie tylko podjazdów i wind, lecz także komunikacji, informacji, tempa wydarzeń, sposobu organizacji przestrzeni, możliwości odpoczynku, tolerancji na różne zachowania, przygotowania osób prowadzących i uwzględnienia potrzeb opiekunów. Naszym celem jest społeczeństwo, w którym różnorodność nie jest problemem do ukrycia, lecz naturalną częścią wspólnego życia.

Liczba dzieci wymagających specjalistycznej, wieloprofilowej pomocy rośnie, a dostęp do spójnego wsparcia nadal jest ograniczony. Rodziny często muszą korzystać z wielu niezależnych miejsc, dojeżdżać do różnych specjalistów i samodzielnie łączyć otrzymywane zalecenia.

Inwestujemy w

• poszerzanie zespołu specjalistów,
• szkolenia i rozwój zawodowy kadry,
• nowe metody i narzędzia pracy,
• wyposażenie sal terapeutycznych,
• specjalistyczny sprzęt rehabilitacyjny,
• rozwiązania wspierające komunikację AAC,
• pomoce edukacyjne i sensoryczne,
• zwiększanie dostępności przestrzeni,
• poprawę warunków opieki, edukacji i terapii.

Rozwój oznacza jakość, nie tylko większą liczbę miejsc

Nie chcemy rozwijać się kosztem indywidualnego podejścia. Zwiększanie liczby miejsc musi iść w parze z zapewnieniem odpowiedniej kadry, przestrzeni, sprzętu i warunków organizacyjnych. Każde kolejne działanie planujemy z myślą o zachowaniu standardów, które są fundamentem Ooniwerka: bezpieczeństwa, szacunku dla dziecka, indywidualizacji, współpracy specjalistów, partnerstwa z rodziną, komunikacji dostępnej dla każdego oraz rozwijania samodzielności i sprawczości.

Tworzymy miejsce na przyszłość

Rozwój placówki to nie tylko remonty, wyposażenie i kolejne gabinety. To przede wszystkim tworzenie miejsca, w którym więcej dzieci będzie mogło otrzymać wsparcie odpowiadające ich rzeczywistym potrzebom. Miejsca, w którym rodzina nie będzie musiała wybierać pomiędzy edukacją a terapią, dziecko niemówiące otrzyma dostęp do komunikacji, dziecko z niepełnosprawnością ruchową będzie mogło bezpiecznie uczestniczyć w codziennym życiu, a dziecko wymagające intensywnego wsparcia nie zostanie uznane za „zbyt trudne”. Rozwijamy Ooniwerek, ponieważ wiemy, jak wiele rodzin nadal czeka na takie miejsce.

Miejsce stworzone z miłości, doświadczenia i troski.

Przedszkole powstało z bardzo osobistej potrzeby. Na bazie własnych doświadczeń związanych z opieką nad synem Aleksym, jego leczeniem, rehabilitacją i codzienną walką o rozwój, Joanna Palica stworzyła miejsce, którego sama przez lata szukała dla swojego dziecka — takie, w którym edukacja nie jest oddzielona od terapii, opieka nie ogranicza się do zapewnienia bezpieczeństwa, a dziecko nie jest postrzegane wyłącznie przez pryzmat diagnozy. Ooniwerek miał być przestrzenią, w której dziecko z niepełnosprawnością może być po prostu dzieckiem — bawić się, uczyć, nawiązywać relacje, rozwijać swoje możliwości i doświadczać radości z najmniejszych sukcesów.

Przedszkole dla dzieci wymagających szczególnego wsparcia

Nasze przedszkole jest miejscem przeznaczonym dla dzieci z niepełnosprawnością, w szczególności sprzężoną i ze złożonymi potrzebami rozwojowymi. Obejmujemy wsparciem dzieci, które mogą doświadczać trudności w zakresie:

• rozwoju ruchowego,
• komunikacji,
• funkcjonowania poznawczego,
• przetwarzania bodźców,
• widzenia,
• jedzenia i połykania,
• samoobsługi,
• relacji społecznych,
• regulowania emocji,
• codziennego funkcjonowania.

Każde dziecko przychodzi do nas z inną historią, innymi możliwościami i innymi potrzebami. Tworzymy indywidualną ścieżkę wsparcia, która uwzględnia stan zdrowia, sposób komunikowania się, możliwości psychofizyczne, zainteresowania oraz potrzeby dziecka i jego rodziny.

Edukacja i terapia w jednym miejscu

Dziecko uczy się nie tylko podczas zajęć dydaktycznych. Rozwija komunikację podczas posiłku, samodzielność podczas ubierania, relacje społeczne w czasie zabawy, a sprawność ruchową podczas przemieszczania się po sali. W codziennym planie dnia łączymy realizację podstawy programowej, zajęcia edukacyjne, terapię indywidualną, zajęcia grupowe, rehabilitację, rozwijanie komunikacji, aktywności sensoryczne, naukę samoobsługi, zabawę, odpoczynek, kontakt z rówieśnikami oraz zajęcia wspierające rozwój emocjonalny i społeczny. Każdy element dnia może stać się okazją do nauki.

Indywidualne podejście do każdego dziecka

Nie ma jednego, gotowego programu, który pasowałby do wszystkich dzieci. Dla jednego ważnym krokiem będzie samodzielne wskazanie wyboru, dla innego utrzymanie głowy, wykonanie ruchu w kierunku zabawki, zaakceptowanie obecności drugiej osoby albo zakomunikowanie sprzeciwu. W pracy uwzględniamy mocne strony dziecka, tempo przyswajania umiejętności, sposób komunikacji, profil sensoryczny, możliwości ruchowe, kondycję zdrowotną, poziom koncentracji, zainteresowania, reakcje emocjonalne oraz potrzeby związane z odpoczynkiem i regulacją.

Specjalistyczna opieka i bezpieczeństwo

Uwzględniamy sposób pozycjonowania, możliwości ruchowe, ryzyko przeciążenia i zmęczenia, potrzeby związane z karmieniem i połykaniem, szczególną wrażliwość sensoryczną, zalecenia wynikające ze stanu zdrowia, potrzebę odpoczynku, reakcje na hałas, światło i dotyk oraz indywidualne sposoby sygnalizowania bólu lub dyskomfortu. Nie zmuszamy do aktywności za wszelką cenę — obserwujemy reakcje dziecka i dbamy o to, aby wymagania były dostosowane do jego możliwości.

Zespół, który patrzy na dziecko całościowo

W zespole mogą uczestniczyć nauczyciele wychowania przedszkolnego, pedagodzy specjalni, fizjoterapeuci, psychologowie, logopedzi i neurologopedzi, terapeuci AAC, terapeuci integracji sensorycznej, terapeuci widzenia, terapeuci ręki, terapeuci zajęciowi oraz specjaliści prowadzący zajęcia wspierające rozwój społeczny i emocjonalny. Nie chodzi o to, aby dziecko uczestniczyło w jak największej liczbie zajęć — ważne jest, aby wsparcie było spójne i celowe.

Komunikacja jest podstawą

Każde dziecko ma prawo do wyrażania potrzeb, wyborów, emocji i sprzeciwu — również dziecko niemówiące. Wykorzystujemy gesty, fotografie, symbole graficzne, tablice i książki komunikacyjne, przedmioty o znaczeniu komunikacyjnym, znaki dotykowe, przyciski komunikacyjne oraz urządzenia z syntezą mowy. AAC towarzyszy dziecku podczas zabawy, posiłków, zajęć, wyboru aktywności i kontaktów z rówieśnikami.

Nauka samodzielności

Samodzielność nie zawsze oznacza wykonanie całej czynności bez pomocy. Rozwijamy jedzenie i picie, ubieranie się, czynności higieniczne, korzystanie z przedmiotów codziennego użytku, dokonywanie wyborów, sygnalizowanie potrzeb, rozumienie planu dnia, porządkowanie miejsca zabawy oraz aktywne uczestniczenie w codziennych czynnościach. Nie wyręczamy dziecka tam, gdzie może wykonać choć część zadania samodzielnie.

Relacje, integracja i zabawa

Dzieci uczą się zauważać innych, czekać na swoją kolej, dokonywać wspólnych wyborów, komunikować się, współpracować, przeżywać wspólne emocje, respektować granice i być częścią grupy. Zabawa jest pełnoprawnym elementem dnia — ruchowa, sensoryczna, muzyczna, plastyczna, konstrukcyjna, tematyczna i społeczna. Radość, śmiech i poczucie sukcesu nie są dodatkiem do terapii; są warunkiem motywacji i rozwoju.

Wsparcie dla rodziny i przygotowanie do szkoły

Rodzice mogą otrzymać wsparcie w zakresie rozumienia potrzeb dziecka, komunikacji, AAC, rozwijania samodzielności, organizacji codziennych czynności, reagowania na trudne zachowania, bezpiecznego wspierania ruchu oraz podejmowania dalszych decyzji edukacyjnych. Przygotowanie do szkoły to nie tylko umiejętności typowo szkolne — równie ważne są komunikowanie potrzeb, funkcjonowanie w grupie, tolerowanie zmian, rozumienie zasad, korzystanie z planu dnia, skupienie uwagi, samodzielność i poczucie bezpieczeństwa w nowym miejscu.

Dla jednego dziecka sukcesem będzie samodzielny krok. Dla innego spojrzenie w stronę osoby, świadomy wybór, pierwszy gest, tolerowanie nowego smaku lub kilka spokojnych minut wspólnej zabawy. Ooniwerek jest miejscem stworzonym dla dzieci, które potrzebują szczególnej troski — i dla rodzin, które chcą mieć pewność, że ich dziecko jest nie tylko dobrze zaopiekowane, ale naprawdę rozumiane.

Zobacz stronę przedszkola →

Szkoła, która dostrzega możliwości, a nie ograniczenia.

Szkoła powstała z przekonania, że każde dziecko — niezależnie od stopnia niepełnosprawności, sposobu komunikowania się czy stanu zdrowia — ma prawo do edukacji, rozwoju i uczestniczenia w życiu szkolnym. Dla wielu naszych uczniów szkoła nie jest jedynie miejscem zdobywania wiedzy. Jest przestrzenią, w której uczą się samodzielności, budują relacje, odkrywają własne możliwości i każdego dnia przekonują się, że mają wpływ na otaczający ich świat.

Szkoła dla dzieci o złożonych potrzebach edukacyjnych

Uczęszczają do nas dzieci i młodzież między innymi z:

• niepełnosprawnością intelektualną,
• niepełnosprawnością ruchową,
• mózgowym porażeniem dziecięcym,
• chorobami neurologicznymi,
• chorobami genetycznymi i rzadkimi,
• autyzmem,
• zaburzeniami komunikacji,
• niepełnosprawnością wzrokową,
• przewlekłymi chorobami wymagającymi szczególnej organizacji nauki.

Edukacja dopasowana do możliwości ucznia

Realizujemy podstawę programową kształcenia specjalnego zgodnie z obowiązującymi przepisami, dostosowując sposób pracy do indywidualnych możliwości każdego ucznia. Nie zmieniamy celu edukacji — zmieniamy drogę prowadzącą do jego osiągnięcia. W praktyce oznacza to indywidualizację metod nauczania, dostosowanie tempa pracy, komunikację AAC, odpowiednio przygotowane materiały, pomoce sensoryczne i wizualne, edukację funkcjonalną, pracę poprzez doświadczenie, wspieranie aktywności własnej ucznia oraz ocenianie postępów w odniesieniu do jego możliwości.

Wiedza, która pomaga żyć

Równie ważne jak nauka języka polskiego czy matematyki są dla nas: komunikowanie potrzeb, podejmowanie decyzji, orientacja w czasie i przestrzeni, korzystanie z pieniędzy, bezpieczne poruszanie się, planowanie prostych czynności, przygotowywanie posiłków, dbanie o higienę, organizowanie własnego miejsca pracy i współpraca z innymi. To właśnie te umiejętności zwiększają niezależność.

Edukacja i terapia tworzą jedną całość

Uczeń nie musi codziennie przemieszczać się pomiędzy wieloma placówkami — wszystkie najważniejsze formy wsparcia znajdują się w jednym miejscu: fizjoterapia, logopedia i neurologopedia, terapia AAC, terapia pedagogiczna, terapia widzenia, integracja sensoryczna, terapia ręki, wsparcie psychologiczne, zajęcia rewalidacyjne, TUS, muzykoterapia, arteterapia, ceramika, dogoterapia i inne zajęcia wspierające rozwój.

Szkoła uczy samodzielności

Każdego dnia uczymy dokonywania wyborów, komunikowania potrzeb, odpowiedzialności za własne działania, planowania prostych czynności, organizacji dnia, korzystania z przedmiotów codziennego użytku, przygotowywania prostych posiłków, dbania o porządek, współpracy i podejmowania aktywności w środowisku społecznym. Dla jednego ucznia będzie to samodzielne przygotowanie śniadania, dla innego świadome wskazanie ulubionej aktywności lub zakomunikowanie „nie chcę”.

Komunikacja jest prawem każdego ucznia

Zakładamy, że każdy uczeń ma coś do powiedzenia. Uczeń może korzystać z symboli graficznych, książek komunikacyjnych, tabletów i komunikatorów, fotografii, gestów, znaków przestrzenno-dotykowych oraz przycisków komunikacyjnych. Komunikacja nie jest osobnym przedmiotem — jest częścią całego życia szkoły.

Szkoła to również relacje i życie

Dbamy o to, aby uczniowie czuli się częścią społeczności, nawiązywali przyjaźnie, rozwijali umiejętności społeczne, uczyli się współpracy, przeżywali sukcesy razem z innymi, wzajemnie się wspierali i odkrywali własne zainteresowania oraz talenty. Organizujemy wycieczki, zielone szkoły, zajęcia sportowe, wydarzenia artystyczne, konkursy, uroczystości szkolne, święta i pikniki rodzinne, akcje społeczne, wolontariat oraz spotkania z ciekawymi ludźmi.

Zespół i współpraca z rodzicami

Nauczyciele, pedagodzy specjalni, fizjoterapeuci, psychologowie, logopedzi, neurologopedzi oraz pozostali terapeuci wspólnie planują pracę i regularnie wymieniają obserwacje. Rodzicom pomagamy lepiej rozumieć potrzeby dziecka, rozwijać komunikację również w domu, wspierać samodzielność, radzić sobie z trudnymi sytuacjami i planować dalszą drogę edukacyjną.

Naszym marzeniem nie jest wychowanie uczniów, którzy najlepiej napiszą sprawdzian. Chcemy wychować młodych ludzi, którzy będą potrafili komunikować swoje potrzeby, budować relacje, podejmować decyzje, czuć własną wartość i możliwie samodzielnie funkcjonować w dorosłym życiu. Bo prawdziwa edukacja daje dziecku narzędzia do życia, poczucie sprawczości i odwagę, by każdego dnia robić kolejny krok naprzód.

Zobacz stronę szkoły →

Miejsce, w którym zaczynamy od poznania dziecka.

Poradnia powstała po to, aby dzieci z trudnościami rozwojowymi oraz ich rodziny mogły otrzymać specjalistyczne, wielokierunkowe i spójne wsparcie. Pomagamy dzieciom, których rozwój przebiega wolniej, nierównomiernie lub w sposób wymagający szczególnej uwagi. Nie rozpoczynamy od listy deficytów ani gotowego zestawu zajęć — najpierw poznajemy dziecko: jego sposób komunikowania się, możliwości ruchowe, reakcje na otoczenie, zainteresowania, mocne strony oraz trudności, które najbardziej wpływają na codzienne funkcjonowanie.

Do naszej poradni zgłaszają się rodzice, którzy

• zauważają opóźnienie lub nierównomierny rozwój dziecka,
• niepokoją się brakiem mowy albo trudnościami w komunikacji,
• obserwują trudności ruchowe lub problemy z koordynacją,
• potrzebują wsparcia po otrzymaniu diagnozy,
• poszukują pomocy dla dziecka z niepełnosprawnością,
• chcą rozpocząć Wczesne Wspomaganie Rozwoju,
• potrzebują konsultacji konkretnego specjalisty,
• nie wiedzą, jaka forma terapii będzie odpowiednia,
• chcą lepiej rozumieć zachowanie i potrzeby swojego dziecka,
• szukają wskazówek do pracy i codziennego życia w domu.

Nie trzeba znać wszystkich specjalistycznych określeń ani samodzielnie decydować, jakiego rodzaju zajęć potrzebuje dziecko. Zadaniem naszego zespołu jest pomóc rodzinie uporządkować obserwacje i wskazać możliwe kierunki działania.

Wczesne Wspomaganie Rozwoju Dziecka (WWR)

Program przeznaczony jest dla dzieci od chwili wykrycia niepełnosprawności do rozpoczęcia nauki w szkole, posiadających opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju. Wczesne rozpoczęcie pomocy pozwala wykorzystać naturalną plastyczność rozwijającego się układu nerwowego. WWR nie oznacza jednak wyścigu z czasem ani obietnicy osiągnięcia z góry określonych rezultatów — oznacza uważne towarzyszenie dziecku i wzmacnianie jego możliwości.

Program pracy uwzględnia aktualny poziom rozwoju, stan zdrowia, możliwości ruchowe, sposób komunikowania się, funkcjonowanie wzrokowe i słuchowe, profil sensoryczny, rozwój poznawczy, emocje i relacje, umiejętności samoobsługowe oraz najważniejsze potrzeby rodziny. W zespole WWR mogą uczestniczyć psycholog, pedagog specjalny, logopeda lub neurologopeda, fizjoterapeuta, terapeuta integracji sensorycznej, specjalista AAC, terapeuta widzenia, terapeuta ręki i inni specjaliści. Nie każde dziecko potrzebuje wszystkich form terapii — ważne jest właściwe określenie, co w danym momencie najbardziej pomoże.

Terapie dopasowane do rzeczywistych potrzeb

• terapia psychologiczna,
• terapia pedagogiczna,
• logopedia i neurologopedia,
• fizjoterapia,
• integracja sensoryczna,
• terapia ręki,
• terapia widzenia,
• rozwijanie komunikacji AAC,
• stymulacja polisensoryczna,
• wspieranie rozwoju poznawczego,
• rozwijanie zabawy i relacji,
• wspieranie umiejętności społecznych,
• konsultacje dla rodziców.

Pomoc dla dzieci niemówiących

Brak mowy nie oznacza braku potrzeby komunikacji. Dziecko może próbować przekazywać informacje spojrzeniem, ruchem ciała, mimiką, wokalizacją, gestem, płaczem lub zachowaniem. Naszym zadaniem jest zauważenie tych sygnałów i pomoc w stworzeniu skuteczniejszego sposobu porozumiewania się — od naturalnych gestów, fotografii i symboli graficznych po tablice, przyciski komunikacyjne i urządzenia z syntezą mowy. Nie ograniczamy komunikacji do proszenia: dziecko powinno móc odmawiać, wybierać, komentować i wyrażać emocje.

Wsparcie rozwoju ruchowego, sensorycznego i poznawczego

Wspieramy dzieci z trudnościami w kontroli głowy i tułowia, osiąganiu kolejnych pozycji, obracaniu się, siadaniu, raczkowaniu, wstawaniu, chodzeniu, utrzymaniu równowagi, koordynacji, sięganiu i chwytaniu, planowaniu ruchu oraz regulacji napięcia mięśniowego. W obszarze sensorycznym naszym celem nie jest zmuszanie dziecka do tolerowania wszystkich bodźców, lecz zrozumienie jego sposobu reagowania i zwiększanie komfortu. Rozwój poznawczy wspieramy poprzez zabawę — zaczynamy od tego, co dziecko lubi i co wzbudza jego zainteresowanie.

Terapia widzenia i pomoc przy trudnościach w jedzeniu

Niektóre dzieci widzą, ale mają trudności z właściwym wykorzystywaniem informacji wzrokowych — mogą nie zauważać obiektów w złożonym otoczeniu, nie rozpoznawać twarzy lub potrzebować szczególnego kontrastu i oświetlenia. Wspieramy również dzieci z trudnościami w gryzieniu, żuciu, połykaniu, piciu, przyjmowaniu różnych konsystencji oraz tolerowaniu dotyku w okolicy twarzy i ust. Bezpieczeństwo dziecka zawsze pozostaje najważniejsze — nie opieramy terapii na przymusie.

Konsultacje i diagnoza funkcjonalna

Nie każda rodzina od początku potrzebuje długotrwałego procesu terapeutycznego. Czasami pierwszym krokiem jest konsultacja, podczas której rodzice mogą opowiedzieć o swoich obserwacjach i uzyskać specjalistyczne wskazówki. Szczególnie ważna jest dla nas diagnoza funkcjonalna — poznanie tego, jak dziecko rzeczywiście radzi sobie w codziennych sytuacjach: jak komunikuje potrzeby, jak reaguje na nowe osoby i miejsca, w jaki sposób się bawi, jak wykorzystuje wzrok i słuch, jak się porusza, czy potrafi dokonywać wyborów i co pomaga mu podjąć aktywność.

Współpraca specjalistów i rola rodziców

Dziecko może mieć problem z sięganiem po przedmiot nie dlatego, że nie rozumie zadania, ale dlatego, że nie potrafi ustabilizować tułowia. Może nie odpowiadać na pytania nie z powodu braku wiedzy, lecz dlatego, że nie ma dostępnego sposobu komunikowania się. Dlatego specjaliści wymieniają obserwacje i analizują funkcjonowanie dziecka z różnych perspektyw. Rodziców traktujemy jako partnerów — słuchamy ich obserwacji, omawiamy cele, wyjaśniamy reakcje dziecka i modyfikujemy zalecenia tak, aby były możliwe do zastosowania w domu. Dom nie powinien stać się nieustannie działającym gabinetem.

Nie jest za wcześnie, aby zapytać o rozwój dziecka. Nie jest również za późno, aby uporządkować dotychczasowe działania. Nie obiecujemy cudów — szukamy realnych możliwości. Dla jednego podopiecznego ważnym sukcesem będzie pierwsze słowo, dla innego świadome spojrzenie, wykonanie gestu, samodzielna zmiana pozycji albo możliwość powiedzenia „nie”. Każdy z tych kroków może zmienić codzienne życie.

Zobacz stronę poradni →