Oferta terapeutyczna

Program Aktywności Marianny i Christophera Knillów opiera się na prostych sekwencjach ruchowych wykonywanych przy charakterystycznej, powtarzalnej muzyce.

Stała struktura zajęć pomaga dziecku przewidywać kolejne wydarzenia, buduje poczucie bezpieczeństwa i sprzyja nawiązywaniu kontaktu z terapeutą. Poprzez ruch, dotyk i rytm dziecko stopniowo poznaje własne ciało oraz jego możliwości.

Program może wspierać

• rozwijanie świadomości własnego ciała,
• orientację w schemacie ciała,
• koncentrację uwagi,
• nawiązywanie kontaktu z drugą osobą,
• rozwój komunikacji niewerbalnej,
• poczucie sprawczości,
• regulację napięcia i emocji.

Metoda jest szczególnie wartościowa w pracy z dziećmi z niepełnosprawnością sprzężoną, znaczną lub głęboką niepełnosprawnością intelektualną, trudnościami w komunikacji oraz ograniczoną aktywnością własną.

Metoda Ruchu Rozwijającego wykorzystuje naturalną potrzebę ruchu jako sposób poznawania własnego ciała, przestrzeni i drugiego człowieka.

Podczas zajęć dziecko doświadcza ruchu samodzielnie, w relacji z partnerem oraz we współpracy z grupą. Uczy się odczuwać granice własnego ciała, kontrolować ruch, budować zaufanie i podejmować wspólne aktywności.

Metoda wspiera między innymi

• świadomość ciała,
• orientację w przestrzeni,
• równowagę i koordynację,
• poczucie bezpieczeństwa,
• nawiązywanie relacji,
• współpracę,
• wyrażanie emocji,
• budowanie zaufania do drugiej osoby.

Zajęcia podążają za możliwościami uczestników. Zachęcają do aktywności, ale nie opierają się na przymusie, rywalizacji ani ocenianiu.

Poranny Krąg jest metodą wielozmysłowej stymulacji, szczególnie wartościową w pracy z dziećmi wymagającymi intensywnego wsparcia rozwojowego.

Każde spotkanie ma uporządkowany i powtarzalny przebieg. Stałość kolejnych elementów pomaga dziecku rozpoznawać początek zajęć, przewidywać wydarzenia i stopniowo włączać się we wspólną aktywność.

Poszczególnym porom roku przypisane są charakterystyczne

• kolory,
• zapachy,
• smaki,
• dźwięki,
• faktury,
• żywioły,
• elementy przyrody.

Wielozmysłowe doświadczenia pomagają rozwijać uwagę, percepcję, świadomość otoczenia i kontakt z innymi osobami. Poranny Krąg jest również okazją do spotkania z grupą, sygnalizowania obecności i budowania poczucia przynależności.

Sala Doświadczania Świata jest specjalnie zaaranżowaną przestrzenią do prowadzenia kontrolowanej stymulacji wielozmysłowej.

Odpowiednio dobrane światło, dźwięk, ruch, faktury i bodźce dotykowe pozwalają stworzyć warunki dostosowane do aktualnych potrzeb dziecka. Dla jednego uczestnika zajęcia mogą mieć charakter wyciszający, dla innego aktywizujący lub wspierający kierowanie uwagi.

Praca w Sali Doświadczania Świata może wspierać

• rozwój percepcji wzrokowej, słuchowej i dotykowej,
• kierowanie i utrzymywanie uwagi,
• regulację poziomu pobudzenia,
• relaksację,
• aktywność własną,
• rozwijanie intencji komunikacyjnej,
• budowanie relacji z terapeutą,
• rehabilitację i stymulację widzenia.

Dziecko ma możliwość bezpiecznego poznawania bodźców bez nadmiaru oczekiwań i presji wykonania zadania.

Stymulacja bazalna jest podejściem wykorzystywanym przede wszystkim w pracy z dziećmi o bardzo ograniczonej aktywności własnej, z głęboką niepełnosprawnością lub złożonymi trudnościami neurologicznymi.

Punktem wyjścia jest ciało dziecka oraz najbardziej podstawowe doświadczenia: dotyk, ruch, rytm, oddech, wibracja i zmiana pozycji.

Poprzez spokojne, uporządkowane oddziaływania pomagamy dziecku

• doświadczać granic własnego ciała,
• rozpoznawać zmiany w otoczeniu,
• budować poczucie bezpieczeństwa,
• lepiej tolerować dotyk i ruch,
• sygnalizować komfort lub dyskomfort,
• nawiązywać kontakt z drugą osobą,
• zwiększać gotowość do aktywności.

Wykorzystujemy wybrane elementy tego podejścia, dostosowując je do stanu zdrowia, możliwości i reakcji konkretnego dziecka.

Wiele dzieci z niepełnosprawnością sprzężoną poznaje świat inaczej lub potrzebuje więcej czasu, aby zauważyć, zrozumieć i połączyć docierające informacje.

Dlatego wykorzystujemy stymulację angażującą różne zmysły

• wzrok,
• słuch,
• dotyk,
• smak,
• węch,
• czucie głębokie,
• układ przedsionkowy.

Bodźce nie są podawane przypadkowo. Dobieramy ich intensywność, czas trwania i kolejność tak, aby wspierały aktywność dziecka, a nie powodowały przeciążenia. Stymulacja polisensoryczna może towarzyszyć zajęciom edukacyjnym, komunikacyjnym, terapeutycznym i rewalidacyjno-wychowawczym.

AAC nie jest dla nas wyłącznie jedną z terapii. Jest ważnym sposobem myślenia o dziecku i jego prawie do wypowiadania się.

Wspieramy dzieci, które nie mówią, posługują się ograniczoną mową lub potrzebują dodatkowych narzędzi komunikacyjnych. W zależności od możliwości dziecka wykorzystujemy między innymi:

• naturalne gesty,
• fotografie,
• symbole graficzne,
• tablice i książki komunikacyjne,
• przedmioty i znaki przestrzenno-dotykowe,
• przyciski komunikacyjne,
• urządzenia i aplikacje z syntezą mowy.

Nie ograniczamy komunikacji do proszenia o jedzenie lub zabawkę. Uczymy dziecko także odmawiania, wybierania, komentowania, wyrażania emocji, zadawania pytań i podejmowania decyzji. System komunikacyjny powinien być dostępny nie tylko podczas terapii, lecz również w grupie, klasie, domu, podczas posiłku, zabawy i codziennych aktywności.

Dziecko nie nauczy się korzystać z komunikacji alternatywnej wyłącznie przez wykonywanie poleceń. Potrzebuje obserwować, jak inni używają symboli, gestów lub urządzenia w naturalnej rozmowie.

Dlatego stosujemy modelowanie AAC. Dorosły mówi i jednocześnie wskazuje odpowiednie symbole lub znaki, nie wymagając od dziecka natychmiastowego powtarzania.

Takie podejście

• pokazuje dziecku znaczenie symboli,
• buduje rozumienie języka,
• zmniejsza presję komunikacyjną,
• tworzy naturalne wzorce wypowiedzi,
• zachęca do spontanicznego porozumiewania się,
• pozwala rozwijać komunikację wykraczającą poza proste prośby.

W proces wprowadzania AAC włączamy również rodziców i osoby pracujące z dzieckiem.

Edukacja funkcjonalna koncentruje się na umiejętnościach, które dziecko może rzeczywiście wykorzystać w codziennym życiu.

Treści edukacyjne dobieramy z uwzględnieniem wieku, poziomu funkcjonowania i indywidualnych potrzeb ucznia. Nauka odbywa się nie tylko przy stoliku, lecz także podczas posiłków, ubierania się, przygotowywania prostych potraw, robienia zakupów, porządkowania przestrzeni, przemieszczania się i podejmowania decyzji.

Pracujemy między innymi nad

• komunikowaniem potrzeb,
• dokonywaniem wyborów,
• rozumieniem planu dnia,
• samoobsługą,
• orientacją w otoczeniu,
• rozpoznawaniem osób, miejsc i przedmiotów,
• posługiwaniem się pieniędzmi na miarę możliwości,
• wykonywaniem prostych obowiązków,
• bezpieczeństwem,
• wykorzystywaniem wiedzy w praktyce.

Nie rezygnujemy z edukacji szkolnej. Dążymy jednak do tego, aby zdobywane wiadomości przekładały się na większą niezależność i realne uczestnictwo dziecka w życiu.

Dzieci najskuteczniej rozwijają nowe umiejętności wtedy, gdy mogą wykorzystywać je w naturalnych, powtarzających się sytuacjach.

Dlatego terapię i edukację włączamy w codzienny rytm dnia. Komunikacji uczymy podczas dokonywania wyborów, samodzielności podczas posiłku i ubierania, relacji podczas wspólnej zabawy, a orientacji w przestrzeni podczas poruszania się po placówce i jej otoczeniu.

Pozwala to dziecku

• lepiej rozumieć znaczenie wykonywanych czynności,
• wielokrotnie ćwiczyć umiejętność w realnej sytuacji,
• przenosić ją poza gabinet terapeutyczny,
• odczuwać własną sprawczość,
• aktywniej uczestniczyć w życiu grupy.

Czytelna organizacja otoczenia pomaga wielu dzieciom lepiej rozumieć, co wydarzy się za chwilę, gdzie odbywa się dana aktywność i czego się od nich oczekuje.

W zależności od potrzeb wykorzystujemy

• plany dnia,
• symbole i fotografie,
• oznaczenia miejsc,
• sekwencje kolejnych czynności,
• sygnały rozpoczynające i kończące aktywność,
• stałe rytuały,
• uporządkowane stanowiska pracy.

Przewidywalność zmniejsza napięcie, ułatwia przechodzenie pomiędzy aktywnościami i zwiększa samodzielność. Struktura nie oznacza jednak sztywności — zawsze dostosowujemy ją do dziecka i pozostawiamy przestrzeń na wybór oraz spontaniczną komunikację.

Zabawa jest dla dziecka naturalnym sposobem poznawania świata, budowania relacji i rozwijania nowych umiejętności.

Odpowiednio zaplanowana aktywność może wspierać

• komunikację,
• rozwój poznawczy,
• sprawność ruchową,
• współpracę,
• naprzemienność,
• koncentrację,
• wyobraźnię,
• rozumienie przyczyny i skutku.

Terapeuta dostosowuje rodzaj zabawy, materiały i poziom trudności tak, aby dziecko mogło być aktywnym uczestnikiem, niezależnie od swoich ograniczeń ruchowych, sensorycznych lub komunikacyjnych.

Trening Umiejętności Społecznych pomaga dzieciom lepiej rozumieć zachowania własne i innych osób oraz rozwijać umiejętności potrzebne w kontaktach społecznych.

• rozpoznawanie i nazywanie emocji,
• komunikowanie potrzeb,
• rozpoczynanie i kończenie rozmowy,
• współpraca,
• czekanie na swoją kolej,
• proszenie o pomoc,
• odmawianie,
• respektowanie granic,
• rozwiązywanie konfliktów,
• radzenie sobie z przegraną i zmianą.

Zadania, sposób komunikacji i forma zajęć są dostosowane do możliwości uczestników. TUS nie polega na uczeniu zachowań „na pamięć”, lecz na stopniowym rozwijaniu umiejętności potrzebnych w rzeczywistych sytuacjach.

Muzyka, plastyka, ceramika i inne formy ekspresji artystycznej dają dziecku możliwość działania bez konieczności posługiwania się mową.

Aktywności twórcze mogą wspierać

• wyrażanie emocji,
• dokonywanie wyborów,
• koncentrację,
• sprawność dłoni,
• koordynację wzrokowo-ruchową,
• tolerowanie nowych faktur i materiałów,
• poczucie sprawczości,
• budowanie relacji z innymi.

Efekt estetyczny nie jest najważniejszy. Liczy się sam proces, aktywność dziecka i możliwość doświadczenia: „to ja zrobiłem”.

Muzyka jest narzędziem, które może wspierać dziecko nawet wtedy, gdy jego możliwości ruchowe lub komunikacyjne są znacznie ograniczone.

Rytm, melodia, głos i drgania instrumentów mogą pomagać w

• kierowaniu uwagi,
• regulacji pobudzenia,
• inicjowaniu kontaktu,
• rozwijaniu naprzemienności,
• wspieraniu ruchu,
• wyrażaniu emocji,
• budowaniu poczucia wspólnoty,
• przewidywaniu kolejnych elementów aktywności.

Zajęcia nie wymagają od dziecka umiejętności muzycznych. Każda reakcja — spojrzenie, ruch, wokalizacja, wybór instrumentu czy zatrzymanie aktywności — może stać się początkiem komunikacji.

Kontakt ze zwierzęciem może zwiększać motywację, ułatwiać nawiązywanie relacji i tworzyć naturalne okazje do komunikowania się.

Realizujemy zajęcia z udziałem psów, alpak oraz spotkania edukacyjne ze zwierzętami różnych gatunków, w tym z gadami, płazami, owadami i pajęczakami.

Odpowiednio zaplanowane aktywności mogą wspierać

• rozwój emocjonalny,
• koncentrację,
• komunikację,
• delikatność i kontrolę ruchu,
• poznawanie świata przyrody,
• przełamywanie lęku,
• respektowanie zasad,
• budowanie odpowiedzialności.

Kontakt zawsze odbywa się pod nadzorem prowadzącego i jest dostosowany do możliwości, stanu zdrowia oraz gotowości dziecka.

Fizjoterapia wspiera rozwój ruchowy dziecka oraz pomaga mu jak najlepiej wykorzystywać własne możliwości w codziennym życiu.

Nie koncentrujemy się wyłącznie na wykonywaniu pojedynczych ćwiczeń. Interesuje nas przede wszystkim funkcja: czy dziecko może stabilniej siedzieć, łatwiej zmienić pozycję, sięgnąć po przedmiot, przemieścić się, stanąć, wykonać krok albo aktywniej uczestniczyć w zabawie i czynnościach dnia codziennego.

Terapia może obejmować pracę nad

• kontrolą głowy i tułowia,
• stabilizacją postawy,
• równowagą i koordynacją,
• zmianą pozycji,
• zakresem ruchu,
• napięciem mięśniowym,
• siłą i wytrzymałością,
• wzorcami chodu,
• zapobieganiem przykurczom i deformacjom,
• ograniczaniem bólu i przeciążeń,
• samodzielnością ruchową.

Wykorzystujemy między innymi elementy metod NDT-Bobath, Vojty, MEDEK/CME, PNF, FITS, Trójpłaszczyznowej Terapii Stóp, terapii manualnej, osteopatii pediatrycznej i kinesiotapingu. Każde zajęcia poprzedza obserwacja aktualnego funkcjonowania dziecka, a ich przebieg jest na bieżąco dostosowywany do jego reakcji, kondycji i samopoczucia.

Terapia obejmuje nie tylko pracę nad wymową. Jej najważniejszym celem jest rozwijanie skutecznej komunikacji oraz wspieranie funkcji związanych z oddychaniem, jedzeniem, piciem i połykaniem.

Pracujemy z dziećmi, które

• rozwijają mowę z opóźnieniem,
• mają trudności z rozumieniem języka,
• komunikują się pojedynczymi słowami lub w ograniczonym zakresie,
• nie posługują się mową,
• mają nieprawidłową artykulację,
• wykazują trudności w obrębie napięcia i sprawności narządów mowy,
• mają problemy z gryzieniem, żuciem lub połykaniem,
• doświadczają nadwrażliwości w obrębie jamy ustnej,
• potrzebują komunikacji alternatywnej i wspomagającej.

Terapia może obejmować rozwijanie rozumienia, słownika, budowania wypowiedzi, artykulacji, komunikacji niewerbalnej, intencji komunikacyjnej oraz sprawności aparatu ustno-twarzowego. W pracy neurologopedycznej szczególnie ważne jest również bezpieczeństwo przyjmowania pokarmów i płynów oraz wspieranie funkcji oralnych u dzieci z zaburzeniami neurologicznymi, genetycznymi i sprzężonymi.

Każde dziecko ma prawo do komunikacji — niezależnie od tego, czy mówi, czy potrzebuje innego sposobu wyrażania swoich myśli, potrzeb i emocji.

W zależności od możliwości dziecka wykorzystujemy

• naturalne gesty,
• fotografie,
• symbole graficzne,
• książki i tablice komunikacyjne,
• przedmioty o znaczeniu komunikacyjnym,
• znaki przestrzenno-dotykowe,
• przyciski komunikacyjne,
• urządzenia i aplikacje z syntezą mowy.

Nie uczymy dziecka jedynie wskazywania symbolu oznaczającego ulubioną zabawkę lub posiłek. Rozwijamy pełniejszą komunikację: proszenie, odmawianie, wybieranie, komentowanie, zadawanie pytań, wyrażanie emocji, opowiadanie i podejmowanie decyzji. AAC powinno towarzyszyć dziecku podczas nauki, zabawy, posiłków, terapii, wyjść i codziennych kontaktów z innymi osobami.

Układ nerwowy każdego dnia odbiera ogromną liczbę informacji pochodzących z ciała i otoczenia. Dla niektórych dzieci ich porządkowanie i właściwe wykorzystywanie jest szczególnie trudne.

Może się to objawiać

• nadmierną wrażliwością na dotyk, dźwięk, światło lub ruch,
• zbyt słabą reakcją na bodźce,
• ciągłym poszukiwaniem intensywnych wrażeń,
• trudnościami z równowagą i koordynacją,
• problemami z planowaniem ruchu,
• trudnością w regulowaniu poziomu pobudzenia,
• problemami z koncentracją,
• niechęcią do określonych czynności samoobsługowych.

Terapia odbywa się w odpowiednio wyposażonej przestrzeni i ma formę celowo zaplanowanej aktywności. Dziecko może się huśtać, wspinać, przepychać, przenosić, dotykać różnorodnych materiałów i podejmować zadania ruchowe, które z zewnątrz przypominają zabawę, ale są dobierane do jego profilu sensorycznego. Celem jest poprawa sposobu organizowania bodźców, tak aby dziecku łatwiej było funkcjonować w domu, placówce edukacyjnej i codziennym otoczeniu.

Terapia widzenia wspiera dzieci, które mają trudności nie tylko z samym widzeniem, ale również z właściwym wykorzystywaniem informacji wzrokowych.

Pracujemy między innymi nad

• kierowaniem uwagi wzrokowej,
• lokalizowaniem obiektów,
• śledzeniem ruchu,
• przenoszeniem spojrzenia,
• koordynacją wzrokowo-ruchową,
• rozpoznawaniem osób, przedmiotów i symboli,
• wykorzystywaniem kontrastu, światła i koloru,
• orientacją w przestrzeni,
• łączeniem wzroku z ruchem i działaniem.

Zależy nam, aby rozwijane umiejętności nie pozostawały wyłącznie elementem ćwiczenia, lecz pomagały dziecku lepiej orientować się w otoczeniu, rozpoznawać osoby, dokonywać wyborów i uczestniczyć w codziennych aktywnościach.

Terapia pedagogiczna wspiera funkcje potrzebne dziecku do uczenia się, rozumienia świata i podejmowania coraz bardziej samodzielnych działań.

• koncentracja uwagi,
• pamięć,
• percepcja wzrokowa i słuchowa,
• myślenie przyczynowo-skutkowe,
• rozumienie poleceń,
• orientacja w schemacie ciała i przestrzeni,
• rozwój pojęć,
• umiejętności językowe i matematyczne,
• grafomotoryka,
• przygotowanie do nauki czytania, pisania i liczenia,
• organizowanie działania,
• wykorzystywanie wiedzy w praktyce.

Zajęcia są dostosowane do możliwości dziecka i jego sposobu komunikowania się. Nie porównujemy go z innymi ani nie koncentrujemy się wyłącznie na brakach. Punktem wyjścia są zawsze jego mocne strony i umiejętności, na których można budować dalszy rozwój.

Zajęcia rewalidacyjne wspierają rozwój dziecka w obszarach szczególnie istotnych ze względu na rodzaj i stopień jego niepełnosprawności. Nie mają jednego, identycznego programu dla wszystkich uczestników.

• rozwijanie komunikacji,
• usprawnianie funkcji poznawczych,
• wspieranie percepcji wzrokowej i słuchowej,
• rozwój sprawności ruchowej,
• orientacja w przestrzeni,
• doskonalenie samoobsługi,
• rozwijanie umiejętności społecznych,
• kompensowanie trudności wynikających z niepełnosprawności.

Najważniejsze są umiejętności, które mają rzeczywiste znaczenie w codziennym funkcjonowaniu dziecka.

Terapia ręki nie rozpoczyna się od dłoni. Sprawne chwytanie, manipulowanie przedmiotami czy pisanie wymaga również stabilnej postawy, prawidłowej pracy obręczy barkowej, koordynacji wzrokowo-ruchowej i odpowiedniego czucia.

• stabilizacja tułowia i obręczy barkowej,
• zakres ruchu kończyn górnych,
• sięganie i chwytanie,
• koordynacja obu rąk,
• precyzja ruchów,
• siła dłoni i palców,
• sprawność grafomotoryczna,
• manipulowanie przedmiotami,
• samoobsługa,
• wykorzystywanie rąk w komunikacji.

Zajęcia przybierają formę aktywności dostosowanych do zainteresowań dziecka. Mogą obejmować zabawy konstrukcyjne, masy plastyczne, zadania sensoryczne, nawlekanie, przesypywanie, chwytanie, rysowanie i wykonywanie czynności praktycznych.

Terapia zajęciowa wykorzystuje codzienne i celowe aktywności do rozwijania samodzielności, sprawczości oraz uczestnictwa dziecka w życiu rodzinnym i społecznym.

• jedzenie i picie,
• ubieranie się,
• czynności higieniczne,
• przygotowywanie prostych posiłków,
• organizowanie miejsca pracy,
• posługiwanie się przedmiotami codziennego użytku,
• wykonywanie prostych obowiązków,
• planowanie kolejnych etapów zadania,
• dokonywanie wyborów,
• bezpieczne poruszanie się w otoczeniu.

Dziecko uczy się poprzez działanie. Dlatego zajęcia często odbywają się nie tylko przy stoliku, ale również w kuchni, łazience, sali, ogrodzie czy podczas wyjść do miejsc publicznych.

Wsparcie psychologiczne pomaga dziecku lepiej rozumieć własne emocje, rozwijać relacje i radzić sobie z sytuacjami, które są dla niego trudne.

• regulowanie emocji,
• lęk i napięcie,
• zachowania trudne,
• trudności adaptacyjne,
• zmiany w życiu dziecka,
• relacje z rówieśnikami i dorosłymi,
• budowanie poczucia własnej wartości,
• rozwijanie umiejętności społecznych,
• radzenie sobie z ograniczeniami wynikającymi z choroby lub niepełnosprawności.

Sposób pracy jest dostosowany do poziomu rozwoju i komunikacji dziecka. Wykorzystujemy rozmowę, zabawę, aktywności twórcze, symbole, historie społeczne oraz inne narzędzia umożliwiające dziecku wyrażanie swoich przeżyć. Ważną częścią procesu może być również współpraca z rodzicami oraz osobami, które towarzyszą dziecku na co dzień.

Trening Umiejętności Społecznych wspiera dzieci w rozumieniu sytuacji społecznych oraz rozwijaniu umiejętności potrzebnych w kontaktach z innymi osobami.

• nawiązywanie kontaktu,
• komunikowanie potrzeb,
• słuchanie drugiej osoby,
• czekanie na swoją kolej,
• współpraca,
• proszenie o pomoc,
• odmawianie,
• rozpoznawanie emocji,
• respektowanie granic,
• rozwiązywanie konfliktów,
• radzenie sobie z przegraną i zmianą.

Zajęcia mogą mieć formę indywidualną lub grupową. Nie chodzi o uczenie zachowań na pamięć, ale o stopniowe budowanie kompetencji, które dziecko może wykorzystać w rzeczywistych relacjach.

Muzyka może docierać do dziecka nawet wtedy, gdy jego możliwości ruchowe, poznawcze lub komunikacyjne są znacznie ograniczone.

Podczas zajęć wykorzystujemy rytm, melodię, śpiew, głos, ruch i brzmienie instrumentów. Dziecko może słuchać, wybierać, inicjować dźwięk, odpowiadać ruchem, spojrzeniem, wokalizacją lub gestem.

Muzykoterapia może wspierać

• kierowanie uwagi,
• nawiązywanie kontaktu,
• komunikację,
• naprzemienność,
• koordynację ruchową,
• regulację emocji,
• wyrażanie siebie,
• poczucie przynależności do grupy.

Nie jest potrzebny talent muzyczny ani umiejętność gry na instrumencie. Najważniejsze są uczestnictwo, reakcja i możliwość wspólnego przeżywania muzyki.

Kontakt z odpowiednio przygotowanym psem może stworzyć naturalne warunki do rozwijania komunikacji, relacji i aktywności dziecka.

Podczas zajęć dziecko może

• nawiązywać kontakt ze zwierzęciem,
• wydawać polecenia,
• wybierać akcesoria,
• karmić i pielęgnować psa,
• wykonywać zadania ruchowe,
• ćwiczyć delikatność i kontrolę siły,
• poznawać zasady bezpiecznego kontaktu ze zwierzęciem.

Obecność psa często zwiększa motywację i pomaga dziecku zaangażować się w zadania, które w innej formie byłyby dla niego trudne lub mało interesujące. Zajęcia prowadzimy z poszanowaniem potrzeb dziecka i dobrostanu zwierzęcia.

Spokojna obecność alpak, ich miękkie futro i łagodny sposób poruszania się tworzą szczególne warunki do budowania kontaktu oraz rozwijania aktywności sensorycznej, komunikacyjnej i emocjonalnej.

Podczas spotkań dzieci mogą

• obserwować zwierzęta,
• poznawać ich zachowanie,
• dotykać i czesać,
• przygotowywać pokarm,
• nawiązywać kontakt,
• ćwiczyć ostrożność i respektowanie granic,
• komunikować swoje potrzeby i emocje.

Kontakt zawsze jest dobrowolny i dostosowany do gotowości dziecka.

Hipoterapia wykorzystuje ruch konia jako element wspierający rozwój ruchowy, sensoryczny, emocjonalny i społeczny dziecka.

Rytmiczny, trójwymiarowy ruch końskiego grzbietu może wspierać

• kontrolę postawy,
• równowagę,
• stabilizację tułowia,
• koordynację,
• regulację napięcia mięśniowego,
• świadomość własnego ciała,
• koncentrację,
• pewność siebie.

Kontakt z koniem może również rozwijać komunikację, odpowiedzialność i motywację do podejmowania aktywności. Zakres zajęć jest dostosowany do stanu zdrowia i możliwości dziecka, a udział wymaga uwzględnienia wskazań oraz przeciwwskazań.

Twórczość daje dziecku możliwość wyrażania siebie również wtedy, gdy nie może zrobić tego za pomocą mowy.

Podczas zajęć wykorzystujemy różnorodne materiały, faktury, narzędzia i techniki. Dziecko może malować, rysować, wyklejać, stemplować, tworzyć przestrzenne kompozycje i eksperymentować z materiałami.

Zajęcia mogą wspierać

• ekspresję emocji,
• dokonywanie wyborów,
• koncentrację,
• sprawność dłoni,
• koordynację wzrokowo-ruchową,
• tolerowanie nowych faktur,
• planowanie działania,
• poczucie sprawczości.

Najważniejszy nie jest estetyczny efekt pracy, lecz sam proces twórczy oraz aktywne uczestnictwo dziecka.

Praca z gliną łączy doświadczenia sensoryczne, rozwój sprawności ręki, twórczość i poczucie sprawczości.

Ugniatanie, wałkowanie, naciskanie i formowanie materiału może wspierać

• siłę i sprawność dłoni,
• koordynację obu rąk,
• precyzję ruchów,
• czucie dotykowe,
• koncentrację,
• planowanie kolejnych etapów pracy,
• regulację napięcia,
• swobodną ekspresję.

Każde dziecko może uczestniczyć na miarę swoich możliwości — dotykając gliny, wybierając kolor, pozostawiając ślad lub samodzielnie tworząc przedmiot.

Sala Doświadczania Świata jest przestrzenią przeznaczoną do kontrolowanej stymulacji wielozmysłowej.

Światło, dźwięk, ruch, wibracja, faktury i delikatne efekty wizualne są dobierane tak, aby wspierać aktualne potrzeby dziecka — wyciszać, aktywizować, rozwijać uwagę lub zachęcać do kontaktu.

Zajęcia mogą wspierać

• percepcję wzrokową, słuchową i dotykową,
• koncentrację,
• regulację poziomu pobudzenia,
• relaksację,
• aktywność własną,
• intencję komunikacyjną,
• rehabilitację wzroku,
• budowanie relacji z terapeutą.

Dziecko może doświadczać bodźców w bezpiecznym tempie, bez presji i nadmiaru wymagań.

Terapia bazalna jest szczególnie ważna w pracy z dziećmi o bardzo ograniczonej aktywności własnej oraz ze złożonymi trudnościami neurologicznymi.

Wykorzystuje najbardziej podstawowe doświadczenia związane z

• dotykiem,
• ruchem,
• oddechem,
• rytmem,
• wibracją,
• zmianą pozycji,
• odczuwaniem granic ciała.

Celem jest między innymi budowanie poczucia bezpieczeństwa, rozwijanie świadomości własnego ciała, ułatwianie kontaktu oraz wspieranie zdolności do sygnalizowania komfortu i dyskomfortu. Stymulacja polisensoryczna angażuje natomiast różne zmysły i pomaga dziecku lepiej poznawać otoczenie — bodźce dobieramy ostrożnie, aby wspierały aktywność, a nie powodowały przeciążenia.

Środowisko wodne daje dziecku możliwości ruchowe, które na lądzie mogą być dla niego trudno dostępne.

Wypór wody odciąża ciało, a jej opór pozwala bezpiecznie wzmacniać mięśnie. Woda dostarcza również intensywnych informacji czuciowych, może sprzyjać rozluźnieniu i zwiększać poczucie bezpieczeństwa.

Terapia w wodzie może wspierać

• kontrolę postawy,
• równowagę,
• zakres ruchu,
• siłę mięśniową,
• koordynację,
• naukę chodu,
• regulację napięcia,
• świadomość własnego ciała,
• pewność siebie.

Dla wielu dzieci zajęcia w wodzie są również wyjątkowym źródłem radości, swobody i motywacji do ruchu.